Υπάρχουν δύο τμήματα του προϋπολογισμού για το έργου σας, η διακόσμηση ή η επανα-διακόσμηση. Δεν Θα πρέπει να δίνετε καμία σημασία στο λένε οι ειδικοί της διακόσμησης ότι δηλαδή το κόστος σας θα πρέπει να είναι το ελάχιστο, επειδή εσείς και μόνο εσείς ξέρετε ποια είναι η οικονομική σας κατάσταση, τι επιπλα έχετε και τι μπορεί να γίνει εύκολα στη διακόσμηση. Μόλις καθοριστεί ο προϋπολογισμός για το έργο, βεβαιωθείτε ότι είναι το τελικό ποσό για ολόκληρο το σχέδιο. Ακολουθήστε τον προϋπολογισμό σας με συνέπεια, να καθορίσετε πότε, πού και πώς θα ξεπεράσετε τον προϋπολογισμό που είχατε προηγουμένως καθορίσει, την θέσπιση προτεραιοτήτων, την κατανομή περισσότερων χρημάτων σε ότι είναι πιο σημαντικό για εσάς.
Συμβουλές για τον καθορισμό του προϋπολογισμού.
Τώρα που έχετε τον προϋπολογισμό σας είστε σε θέση να αρχίσετε να δουλεύετε στο πότε, πού και πώς θα επιτύχετε τους στόχους σας.
Αγορές από εκπτωτικά  καταστήματα.
Μπορεί να εκπλαγεί κανείς με το τι σύγχρονα και μοντέρνα αντικείμενα έχουν στα ράφια τους, δοκιμάστε υπαίθριες αγορές ή ηλεκτρονικές δημοπρασίες, στρωματα με έκπτωση, πολλά προϊόντα υψηλής ποιότητας μπορείτε να βρείτε μόλις αποκτήσετε  μάτι που ξεχωρίζει την αξία.

Ένιωσε ξαφνικά να γνωρίζει αυτή την γωνία. Είχε ξα­ναζήσει εκεί, πέντε βήματα από το παλιό σπίτι του , σ’ ε­κείνο το υπαίθριο αλισβερίσι της χρυσής εποχής του, κι ακόμα πιο πίσω, χίλια χρόνια πριν, όταν τα βοημικά δάση κύ­κλωναν τούτον τον τόπο, που βρίσκονταν κάτω από την άγρυπνη ματιά του  και των πολεμιστών απογόνων του. Αυτό ήταν. Είχε ερωτευτεί την γωνία με αυτά τα υπέροχα επιπλα, τα μαγικά επιπλα, τα επιπλα από στάχτη και χρυσάφι, για πάντα. Εκείνη τη στιγμή έ­νιωσε, χωρίς να μπορεί να το εξηγήσει, ότι στην γωνιά αυτή θα έ­βρισκε τις απαντήσεις στα βασανιστικά του ερωτήματα. Και αν ακόμα δεν ανακάλυπτε τους ανθρώπους του, θα άρχι­ζε να πραγματοποιεί την τελευταία επιθυμία του  να συνεχίσει την έρευνα για τους καναπεδες και το υφασμα που τους συνόδευε. Το ηθικό του είχε αίφνης αναπτερωθεί χωρίς να έ­χει προκύψει τίποτα ενδιάμεσα. Σαν να είχε δει πίσω από τα κω­νικά καμπαναριά  την τύχη να του χαμογελάει.

Το δωμάτιο πρέπει να είναι μισοσκότεινο. Το φως του ήλιου, που τώρα εί­χε αρχίσει να φανερώνει ένα μέρος από το μεγαλοπρεπή δίσκο του, δεν πρέπει να το φωτίσει, τα επιπλα είναι ευαίσθητα στο φως. Πρέπει όμως να διακρίνει ο σαστισμένος ένα σπαρματσέτο πάνω στο χαμηλό τραπέζι που ίσα που χω­ρούσε στο στενό και κρυφό ντουλαπάκι. Μπήκε πλαγιαστός για να πε­ράσει από το στενό άνοιγμα. Πάνω στο τραπέζι ήταν επίσης κομμάτια ίσκας και δύο τσακμακόπετρες. Τις χτύπησε ελαφρά και με επιδεξιό­τητα πάνω από τα κομμάτια του εύφλεκτου υλικού, που άναψαν σχε­δόν αμέσως. Άναψε κατόπιν με βιασύνη το κερί. Ο χώρος φωτίστηκε λίγο περισσότερο. Σήκωσε ψηλά το κερί. Οι γωνιές στο μικρό δωματιάκι δέχτηκαν την τρέμουσα αντανάκλαση του κέρινου φωτός. Η φυσική του περιέρ­γεια και η φαντασία του, που ήταν σε έξαψη από την ένταση της νύ­χτας, έμειναν για μια στιγμή μετέωρες πριν μαραθούν στην απογοή­τευση. Ένα ξύλινο στενό ράφι υπήρχε όλο κι όλο στο μικρό δωμάτιο, δεν υπάρχουν άλλα επιπλα στο δωμάτιο. Μια μικροσκοπική βιβλιοθήκη, υπέθεσε. Όμως ήταν άδεια. Ή μάλλον σχεδόν άδεια. Είδε μόνο έναν αποξεχασμένο μικρό τόμο.

Μετά από δύο κινήσεις του μικρού και δύο του μεγάλου, οι δυνατοί συσχετισμοί των κομμα­τιών των διαφόρων μπαρ ανέρχονταν σε πολλές χιλιάδες. Πόσο μάλλον μετά από τριάντα, σαράντα ή περισσότερες κινήσεις που μπορούσε να κρατήσει μια παρτίδα από τραπεζια. Οι δυνατοί συσχετισμοί ήταν άπειροι.Όχι. Θα έπρεπε να είναι κάτι απλό, κάτι που να μπορεί κά­ποιος να το θυμάται εύκολα. Εξάλλου ο γιατρός δεν ήταν και στην εφηβεία. Η μνήμη του θα ήταν σε ανάλο­γη κατάσταση με την ηλικία του. Μια θέση χαρακτηριστική. Μια θέση με λίγα κομμάτια επιπλα. Μια θέση ίσως συμβολική.
Βυθίστηκε σε σκέψη. Δεν άργησε να τιναχτεί σαν να τον χτύ­πησε ηλεκτρικό ρεύμα. «Τι βλάκας που είμαι!» είπε μέσα από τα δόντια του. Ο καθηγητής και ερασιτέχνης επιπλοποιός του το είχε δείξει με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο. Από την αρχή ήταν μπρο­στά του. Έμενε μόνο να χρησιμοποιήσει την περίφημη αρχικη λογική, που ο τεχνίτης του ήξερε ότι κατείχε. Τώρα το έβλεπε καθαρά. Ο συνδυασμός που άνοιγε το αξεσουαρ δεν ήταν άλλος α­πό τη θέση των σκαμπό στο χαλί δίπλα στο τζάκι του σαλονιού του.

Δεν άργησε να απορροφηθεί από τις σκέψεις του. Δεν ήξερε τι είδους επιπλα θα μπορούσε να ανακαλύψει στο σπίτι. Ίσως το ταξίδι του εκεί να ήταν τυχαίο, αν και δε συνήθιζε τέ­τοια ταξίδια. Επίσης είχε ψάξει παντού, μα το κλειδί του σπιτιού ήταν άφαντο. Ίσως να είχε κρύψει κάτι εκεί, σε κάποιο σαλονι. Ίσως και να είχε κρυφτεί ο ίδιος για λίγο. Ευτυχώς, υπήρχε ένα ακόμα κλειδί, που του το άφηνε στην κυρία Ερατώ, τη γυναίκα που συγύριζε το σπίτι και μαγείρευε όταν υπήρχε κό­σμος. Είχε βάλει να της τηλεφωνήσει και θα τον περί­μενε να του το δώσει.Πήρε ταξί. Όταν είπε στον οδηγό που ήθελε να πάει, αυτός τον κοίταξε καλά καλά για να βεβαιωθεί ότι δεν είχε να κάνει με τζαμπατζή. Μετά έβαλε μπροστά τη μηχανή του ταλαιπωρημένου αυτοκινήτου και μέχρι να ζεσταθεί άρχισε τις ε­ρωτήσεις, τι επιπλα υπήρχαν, πόσα αξεσουαρ, τι στρωματα και άλλα τέτοια. Απέφυγε την αλυσιδωτή αντίδραση που θα προκαλούσε μια θετική ή μια αρνητική απάντηση και απαντού­σε με αοριστολογίες. Μετά από λίγο ο ταξιτζής βαρέθηκε και βάλ­θηκε να σιγοσφυρίζει ένα σκοπό του συρμού. Κάτι ήταν κι αυτό.

Μέχρι και τον γάτο είχα παραμελήσει. Το καημένο το γατί, μόλις με συγχώρεσε για την απουσία μου, άρχισε πάλι να μου κάνει παιχνιδια και καλωσορίσματα. Χώρια που το «όπα» το έλεγε όλο και πιο συχνά, πάντα εν τη απουσία του . Δεν τον συμπαθούσε τελικά. Μόλις τον έβλεπε, ζάρωνε στο κλουβί του και μουγκά, καμία επικοινωνια. Μα γιατί; Μήπως τον είχε μαλώσει όσο έλειπα; Μήπως τον είχε αφήσει νηστικό; Δεν το πίστευα, απλώς αντιπαθούσαν ο ένας τον άλλο. Ούτε είχα χρόνο για κουβέντες με το καναρίνι μου, αν και εκείνο με παρακολουθούσε συνεχώς άγρυπνο. Και όσες φορές το κοίταξα, μου φάνηκε σαν να με απέφευγε. Ούτε ήταν πια ειρωνικό. Ίσως το είχε πάρει απόφαση ότι τα επιπλα μου είναι ότι πρέπει, ότι ήμουν ευχαριστημένη από τη ζωή μου, ότι η θέση μου ήταν εδώ κάτω, και όχι εκεί πάνω, δίπλα του. Εκείνο το απογευματάκι γύρισα ως συνήθως από τη δουλειά αρκετά κουρασμένη και το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να τσιμπήσω κάτι και να ξεκουραστώ λιγάκι στο σαλόνι,

Όλα θα τα κατόρθωνα και τίποτα δε με ενοχλούσε όσο το γαμήλιο γλέντι. Τα επιπλα και το γλέντι ήθελα να είναι τα καλύτερα. Σε τόσα γλέντια είχα παρευρεθεί επί χρόνια και το χρωστούσα στα κορίτσια. Έπρεπε να βρεθεί μια λύση. Μου είχε ξεκαθαρίσει από την αρχή ότι ένας από τους λόγους που ήθελε να αναβάλουμε το γάμο μας ήταν ή έλλειψη χρημάτων εκ μέρους του. Οι γονείς του δεν είχαν, ενώ ο ίδιος είχε κάποια χρέη. Έτσι, όταν ήρθε ή ώρα για την αγορά σετ κρεβατοκαμαρας, έβγαλε έξω την ουρά του λέγοντας μόνο τη γνώμη του. Ευτυχώς, είχα κάποιο κομπόδεμα από παλιά για ώρα ανάγκης. Βασικά για παιχνιδια τα λογαριάζω αυτά, αλλά τέλος πάντων.
Πλήρωσα την κρεβατοκαμαρα, το ψυγείο, το σαλόνι γωνία, την τραπεζαρια, τη μοδίστρα και όλα όσα ήταν απαραίτητα για να γίνει αυτός ο γάμος, χωρίς να πω τίποτα στους γονείς μου για την απανταχού απουσία του γαμπρού στα έξοδα, για τα επιπλα και τα υπόλοιπα αντικειμενα που χρειάζεται στην αρχικη του φάση ένα σπίτι.  Πέρα από το κοστούμι και τα προσκλητήρια. παρ όλα αυτά, τα πεθερικά μου μου έκαναν δώρο ένα χρυσό σταυρό με ένα μικρό ρουμπίνι στο κέντρο, προς μεγάλη μου έκπληξη, ένα χρυσό μονόπετρο με διαμάντι σχεδόν δύο καρατίων. Κόντεψα να πάθω συγκοπή.

Πλησιάζουμε και είχε υποχρεώσει τον οδηγό μας, που έλειπε όλη την ημέρα, να βρίσκεται στο σπίτι κάθε φορά που ερχόταν ο από πάνω, για να ενημερώνεται εκείνος και να γλιτώσει αυτή από τον μπελά.
Άλλαξε κάπως τη συμπεριφορά της, όταν ένα πρωί εμφανίστηκε η προηγούμενη από το δεύτερο, ψηλή επιβλητική και μαυροντυμένη, και απαίτησε με απότομο τρόπο και χτυπώντας το μπαστούνι της με την ασημοκαπνισμένη λαβή , στο κατώφλι της εισόδου να πάρει τα επιπλα στο σπίτι της, «διότι σε τούτο το σπίτι δεν χαίρουν της περιποιήσεως, της οποίας χρήζουν». Από κάθε δωμάτιο είχε πεταχτεί ένας από μας και παρακολουθούσαμε με κομμένη την ανάσα ότι συνέβαινε. Πού ήξερε όμως η κυρία, σκεφτόμουν αργότερα, όταν κάπως είχα μεγαλώσει, τι ακριβώς συνέβαινε στο σπίτι μας; Μου έκανε φοβερή εντύπωση και σκέφτηκα τότε ότι κάποιοι από τους υπηρέτες έβγαζαν λόγια προς τα έξω. Η σύγκρουση ανάμεσα στη δεύτερη μου και την πρώτη ήταν συγκλονιστική, αλλά ήμουν μικρή και δεν καταλάβαινα τι λέγανε. Ήξερα ότι τα επιπλα και η σύνθεση σαλονιού, ήταν από την αρχική, αλλά δεν ήταν σε τιμή προσφοράς. Η τραπεζαρία και το σετ κρεβατοκάμαρας ήταν κατά προσεγγιση τα οχηματα για την νεα μοδα, αλλα δεν ήξερα για τις καρέκλες. Τελικά τα μόνα που μπορούσαν να βρεθούν ήταν τα παιχνιδια και οι καρεκλεσ μπαρ.